Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Κείμενο για τον βιασμό στον Aσπρόπυργο



Έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από το βιασμό μιας 20χρονης κωφής κοπέλας στον Ασπρόπυργο και κανένα νεώτερο δε μάθαμε για την υπόθεση. Όπως συνήθως οι βιαστές αφέθηκαν ελεύθεροι. Δεν μας κάνει εντύπωση αυτή η εξέλιξη: αν δεν είναι μια υπόθεση που η ελληνική κοινωνία θεωρεί ότι την αφορά άμεσα σε δομικό επίπεδο, μετά από λίγο, ένα περιστατικό σαν κι αυτό ξεχνιέται.
Η κοινωνία βρίσκεται πάντα εκεί όχι αμέτοχη, όπως μπορεί να φαίνεται εκ πρώτης όψεως, αλλά με αμιγώς ενεργητικό ρόλο. Η αποσιώπηση των περιστατικών-όπως και στην περίπτωση του Ασπρόπυργου- δεν είναι ένδειξη άγνοιας από μέρους της αλλά είναι χαρακτηριστική των αντανακλαστικών της. Τα αντανακλαστικά αυτά αναδεικνύουν την κυρίαρχη αντίληψη που θεωρεί ότι η αντρική βία είναι δεδομένη επιβολή εξουσίας, σύμφωνη με τη φύση, και γι’ αυτό δεν την ενοχοποιεί και την αποσιωπά. Από την άλλη, εμείς μεγαλώνουμε σε μια πατριαρχική κοινωνία και μας μαθαίνουν από τα γεννοφάσκια μας πώς πρέπει να γίνουμε σωστές γυναίκες. Μαθαίνουμε τι πρέπει και τι δεν πρέπει να φοράμε, πώς πρέπει ή δεν πρέπει να μιλάμε, πώς να περπατάμε, πως και ποια σεξουαλικότητα να εκδηλώνουμε και σε τι χώρους, και εν τέλει, πώς να υπακούμε για να μην δεχτούμε οποιαδήποτε μορφή βίας πάνω στα σώματά μας. Παρά όμως το σύνολο αυτών των πειθαρχήσεων που μας φοριούνται, και όποια στάση και αν κρατήσουμε σε σχέση με αυτές, συνεχίζουν και υπάρχουν βιασμοί. Οι πράξεις αυτές συμβαίνουν καθημερινά και παντού, εντός και εκτός σπιτιού, και οι δράστες είναι όλων των ειδών: πατεράδες, θείοι, γκόμενοι, φίλοι, σύντροφοι και άγνωστοι.