Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

364 μέρες το χρόνο πατριαρχία, μία για να γιορτάσουμε


Το 1857 κάποιες εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη  διαμαρτύρονται με αίτημα καλύτερες συνθήκες εργασίας. Πενήντα χρόνια μετά, το 1908, το σωματείο εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία (International Ladies’ Garment Workers’ Union) κάνει μια μεγάλη απεργία για ίσα μεροκάματα. Αυτή υποτίθεται είναι η αφορμή για την καθιέρωση της παγκόσμια ημέρας της γυναίκας. Για να μπορεί η κοινωνία να θυμάται (;)  εν έτει 2015 και να γιορτάζει με ευχολόγια και λουλούδια τους αγώνες που έδωσαν στο παρελθόν οι γυναίκες για ίσα δικαιώματα. Παγκόσμια ημέρα του άντρα δεν γνωρίζουμε να υπάρχει, αυτοί έχουν την τιμητική τους κάθε μέρα εξάλλου. Και επειδή μας βγάζουν από τα ρούχα μας διάφορα που ακούμε αυτή τη μέρα, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τη γελοιότητα και την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας –έχουμε κι εμείς μνήμη άλλωστε, και όχι χρυσόψαρου.

Ναι, λοιπόν, το σωτήριο έτος 1975 το σύνταγμα κατοχυρώνει την ισότητα των δύο φύλων. Και μέσα στα επόμενα 15 χρόνια αλλάζουν οι νόμοι για το οικογενειακό δίκαιο, αποποινικοποιείται η έκτρωση, ψηφίζονται νόμοι για τις διακρίσεις στο χώρο εργασίας και πολλά άλλα ακόμη. Δεν ξέρουμε τι έχετε ακούσει, αλλά τότε ήταν κάποιες φεμινίστριες στους δρόμους και τα διεκδικούσαν όλα αυτά. Και μαζί με τη θεσμική μεταρρύθμιση, σημείωναν νίκες καθημερινά, στο σπίτι, στο δρόμο που κυκλοφορούσαν, έγιναν ορατές στο δημόσιο χώρο και έβγαλαν δικό τους λόγο. Και μας εγκαλούν σήμερα κάποιοι γιατί δε ρίχνουμε λίγο νερό στο κρασί μας, αφού τώρα έχουμε πρόσβαση σε όλα και δεν μας απαγορεύει κανείς τίποτα! Πίσω όμως από αυτό το επιχείρημα/δικαιολογία αποκρύπτονται οι λεπτές αποχρώσεις του καθημερινού σεξισμού που υποβαθμίζεται ως σχεδόν αόρατος, μη χειροπιαστός, που δεν είναι ποτέ αντικείμενο συζήτησης στις καθημερινές μας σχέσεις και που είναι κομμάτι μιας διάχυτης κουλτούρας βιασμού στην ελληνική κοινωνία. Μέρος αυτής της κουλτούρας είναι να δημιουργεί ταυτόχρονα και τις προϋποθέσεις που την υποστηρίζουν: η ανδρική βία εκλαμβάνεται σαν κάτι φυσικό και από τα «αστεία» στις παρέες μέχρι τις αναπαραστάσεις των γυναικείων σωμάτων  στα μίντια, συντελείται μια απενοχοποίηση του βιασμού και της σεξουαλικοποιημένης βίας εν γένει. Οι ρόλοι έχουν μοιραστεί, το αρσενικό είναι το ισχυρό και αυτό που από τη φύση του εξουσιάζει, το θηλυκό αυτό που υποτάσσεται, το ανίσχυρο. Η πλειοψηφία κάνει τα στραβά μάτια σε περιστατικά βίας, και όποτε η κοινωνία πήρε θέση για ένα βιασμό είδαμε πώς δημιουργούνται οι εξουσίες εκεί όπου συναντάται το φύλο με το έθνος.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Μπροσούρα

Η παρούσα μπροσούρα εκδόθηκε το Δεκέμβρη του 2014



Σκέψεις και βιώματα στην πατριαρχία

αρχείο pdf

Ερωτηματολόγιο: Μέτρησε το σεξισμό σου.... ΜΠΟΡΕΙΣ!!!



Το παρόν ερωτηματολόγιο αποτελεί επιλογή ερωτήσεων και ελεύθερη απόδοση του “Are you a manarchist questionnaire” από:are-you-manarchist-questionnaire-2001.
Τυπώθηκε τον Ιούνιο του 2013 και διακινήθηκε σε αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους.