Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Κείμενο για τον βιασμό στον Aσπρόπυργο



Έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από το βιασμό μιας 20χρονης κωφής κοπέλας στον Ασπρόπυργο και κανένα νεώτερο δε μάθαμε για την υπόθεση. Όπως συνήθως οι βιαστές αφέθηκαν ελεύθεροι. Δεν μας κάνει εντύπωση αυτή η εξέλιξη: αν δεν είναι μια υπόθεση που η ελληνική κοινωνία θεωρεί ότι την αφορά άμεσα σε δομικό επίπεδο, μετά από λίγο, ένα περιστατικό σαν κι αυτό ξεχνιέται.
Η κοινωνία βρίσκεται πάντα εκεί όχι αμέτοχη, όπως μπορεί να φαίνεται εκ πρώτης όψεως, αλλά με αμιγώς ενεργητικό ρόλο. Η αποσιώπηση των περιστατικών-όπως και στην περίπτωση του Ασπρόπυργου- δεν είναι ένδειξη άγνοιας από μέρους της αλλά είναι χαρακτηριστική των αντανακλαστικών της. Τα αντανακλαστικά αυτά αναδεικνύουν την κυρίαρχη αντίληψη που θεωρεί ότι η αντρική βία είναι δεδομένη επιβολή εξουσίας, σύμφωνη με τη φύση, και γι’ αυτό δεν την ενοχοποιεί και την αποσιωπά. Από την άλλη, εμείς μεγαλώνουμε σε μια πατριαρχική κοινωνία και μας μαθαίνουν από τα γεννοφάσκια μας πώς πρέπει να γίνουμε σωστές γυναίκες. Μαθαίνουμε τι πρέπει και τι δεν πρέπει να φοράμε, πώς πρέπει ή δεν πρέπει να μιλάμε, πώς να περπατάμε, πως και ποια σεξουαλικότητα να εκδηλώνουμε και σε τι χώρους, και εν τέλει, πώς να υπακούμε για να μην δεχτούμε οποιαδήποτε μορφή βίας πάνω στα σώματά μας. Παρά όμως το σύνολο αυτών των πειθαρχήσεων που μας φοριούνται, και όποια στάση και αν κρατήσουμε σε σχέση με αυτές, συνεχίζουν και υπάρχουν βιασμοί. Οι πράξεις αυτές συμβαίνουν καθημερινά και παντού, εντός και εκτός σπιτιού, και οι δράστες είναι όλων των ειδών: πατεράδες, θείοι, γκόμενοι, φίλοι, σύντροφοι και άγνωστοι.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

14- 20 /12 : Πανελλαδική εβδομάδα δράσεων ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού



ΜΥΤΙΛΗΝΗ

μικροφωνική //ομάδα έμφυλου Μυτιλήνης
Δευτέρα 14/12/2015 11:00


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

μικροφωνική //Μωβ Καφενείο
Τρίτη 15/12 //18:00// στην Αγ.Σοφίας


προβολή ντοκυμαντέρ //Κοντροσόλ -lgbtqi+ στέκι
Κυριακή 20/12 //19:00


αρχείο pdf


ΠΑΤΡΑ

  Μικροφωνική Συγκέντρωση
Τρίτη 15/12 || Παράρτημα || 18:00



προβολή videos & κουβέντα
στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο ΑΝΑΤόΠΙΑ
( μητρ. παρθενίου 16, τερμα αγ. νικολάου αριστερά) 
Πέμπτη 17/12 || ΑΝΑΤόΠΙΑ || 20:00


Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

14-20/12 : Πανελλαδική εβδομάδα δράσεων κατά της κουλτούρας του βιασμού.


ΑΘΗΝΑ
 
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ & ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ
ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

Σάββατο 19/12 || σταθμός Θησείου ||  13:00







Gathering against rape culture

at Thiseio metro station

Saturday 19th December || 13:00


Rassemblement
 contre la culture du viol

Station du train Thisseio

le 19/12/2015 || à 13 heures





Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

364 μέρες το χρόνο πατριαρχία, μία για να γιορτάσουμε


Το 1857 κάποιες εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη  διαμαρτύρονται με αίτημα καλύτερες συνθήκες εργασίας. Πενήντα χρόνια μετά, το 1908, το σωματείο εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία (International Ladies’ Garment Workers’ Union) κάνει μια μεγάλη απεργία για ίσα μεροκάματα. Αυτή υποτίθεται είναι η αφορμή για την καθιέρωση της παγκόσμια ημέρας της γυναίκας. Για να μπορεί η κοινωνία να θυμάται (;)  εν έτει 2015 και να γιορτάζει με ευχολόγια και λουλούδια τους αγώνες που έδωσαν στο παρελθόν οι γυναίκες για ίσα δικαιώματα. Παγκόσμια ημέρα του άντρα δεν γνωρίζουμε να υπάρχει, αυτοί έχουν την τιμητική τους κάθε μέρα εξάλλου. Και επειδή μας βγάζουν από τα ρούχα μας διάφορα που ακούμε αυτή τη μέρα, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τη γελοιότητα και την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας –έχουμε κι εμείς μνήμη άλλωστε, και όχι χρυσόψαρου.

Ναι, λοιπόν, το σωτήριο έτος 1975 το σύνταγμα κατοχυρώνει την ισότητα των δύο φύλων. Και μέσα στα επόμενα 15 χρόνια αλλάζουν οι νόμοι για το οικογενειακό δίκαιο, αποποινικοποιείται η έκτρωση, ψηφίζονται νόμοι για τις διακρίσεις στο χώρο εργασίας και πολλά άλλα ακόμη. Δεν ξέρουμε τι έχετε ακούσει, αλλά τότε ήταν κάποιες φεμινίστριες στους δρόμους και τα διεκδικούσαν όλα αυτά. Και μαζί με τη θεσμική μεταρρύθμιση, σημείωναν νίκες καθημερινά, στο σπίτι, στο δρόμο που κυκλοφορούσαν, έγιναν ορατές στο δημόσιο χώρο και έβγαλαν δικό τους λόγο. Και μας εγκαλούν σήμερα κάποιοι γιατί δε ρίχνουμε λίγο νερό στο κρασί μας, αφού τώρα έχουμε πρόσβαση σε όλα και δεν μας απαγορεύει κανείς τίποτα! Πίσω όμως από αυτό το επιχείρημα/δικαιολογία αποκρύπτονται οι λεπτές αποχρώσεις του καθημερινού σεξισμού που υποβαθμίζεται ως σχεδόν αόρατος, μη χειροπιαστός, που δεν είναι ποτέ αντικείμενο συζήτησης στις καθημερινές μας σχέσεις και που είναι κομμάτι μιας διάχυτης κουλτούρας βιασμού στην ελληνική κοινωνία. Μέρος αυτής της κουλτούρας είναι να δημιουργεί ταυτόχρονα και τις προϋποθέσεις που την υποστηρίζουν: η ανδρική βία εκλαμβάνεται σαν κάτι φυσικό και από τα «αστεία» στις παρέες μέχρι τις αναπαραστάσεις των γυναικείων σωμάτων  στα μίντια, συντελείται μια απενοχοποίηση του βιασμού και της σεξουαλικοποιημένης βίας εν γένει. Οι ρόλοι έχουν μοιραστεί, το αρσενικό είναι το ισχυρό και αυτό που από τη φύση του εξουσιάζει, το θηλυκό αυτό που υποτάσσεται, το ανίσχυρο. Η πλειοψηφία κάνει τα στραβά μάτια σε περιστατικά βίας, και όποτε η κοινωνία πήρε θέση για ένα βιασμό είδαμε πώς δημιουργούνται οι εξουσίες εκεί όπου συναντάται το φύλο με το έθνος.